reklama

wtorek, 22 maja 2012

Linderhof - w prywatnej rezydencji Ludwika II

W niniejszym poście chciałabym przedstawić kolejny pałac Ludwika II, który chyba darzył największym sentymentem, najmniejszy ze wszystkich, ale urodą dorównujący, a może nawet przewyższający pozostałe…






Linderhof - neobarokowy pałac w Niemczech, w regionie Oberammergau w południowo-zachodniej Bawarii, znajduje sie około 100 km od Monachium. Jest jednym z trzech zamków króla Ludwika II, a przy tym jedynym, w którym władca mieszkał przez dłuższy czas. Pierwsze plany budowy pałacu powstały w 1869 r. Budowle wznoszono zaś w latach 1874-1878.
W odróźnieniu od pałacu Herrenchiemsee, Linderhof nie jest kopią istniejącej budowli. Został jedynie zainspirowany przez Petit Trianon w Wersalu oraz inne osiemnastowieczne budowle francuskie.
Jest tutaj znany sztuczny gejzer, który uruchamia się co 30 minut. Założenie parkowe  rozciąga się na wielu hektarach, oprócz fontann, kaskad, alejek spacerowych pod pergolami itp. znajdziemy tam m.in. bogato złocony kiosk marokański  oraz  zbudowaną na polecenie króla sztuczną jaskinię, w której wystawiano dzieła Richarda Wagnera.










Linderhof jest najmniejszym ze słynnych zamków Ludwika II. Został on zaplanowany jako prywatna rezydencja króla. Wnętrza budynku charakteryzuje ogromny przepych i finezja wykonania. Wspaniałe tereny ogrodowe Linderhof okalające cały teren zostały zaprojektowane przez Carla von Effner.
Warto zwiedzić wnętrza pałacu (zwiedzanie trwa ok. 30 min.), jak również park, w którym znajduje się cały szereg obiektów godnych obejrzenia.
(źródło: www.monachium.info)  

środa, 16 maja 2012

Neuschwanstein - w bajkowym zamku

Tym razem proponuję zwiedzenie  najbardziej chyba znanego zamku na świecie (stał się pierwowzorem dla zamków w bajkach Disney`a),  położonego w Bawarii.


Neuschwanstein - Nowy Kamienny Zamek Łabędzia, XIX-wieczny zamek neoromansko-pseudomauretansko-neogotycki, położony  nad przełomem rzeki Pollak w Alpach Bawarsko-Tyrolskich, na pograniczu Niemiec i Austrii, dwa kilometry od Hohenschwangau, około 120 km od Monachium.
Jego fundatorem byl król Ludwik II Bawarski. Pierwsze prace nad budową Neuschwanstein rozpoczęły się 5 września 1869 r. od zbudowania bramy wjazdowej. Następnie wzniesiono cześć mieszkalną, w skład której wchodziły pomieszczenia dla kobiet i liczne wieże. Na szczególną uwagę zasługują niezwykłe dopieszczone przez młodego króla wnętrza. Każda komnata została starannie dopracowana przez malarzy historycznych z całego kraju. Z całego pałacu można wyróznić: salę tronową, sypialnię króla oraz sale śpiewaków. Pierwsza z wymienionych komnat jest niemal w całości wypełniona złotem, podłoge zdobi mozaika. Niestety tron z kości słoniowej, który mial stanać na podeście nigdy nie trafił do zamku.



Astronomiczna suma pieniędzy przeznaczona na budowę zamku oraz dziwne zwyczaje króla na tyle bulwersowały rząd, że postanowił on obalić niewygodnego władcę. 9 czerwca 1886 r. rząd dojrzał do decyzji o pozbyciu sie króla, udowadniając mu chorobę psychiczną. Ludwik przebywał w swej sypialni w Neuschwanstein, kiedy do komnaty weszła straż i komisja lekarzy oraz psychologów. Pojmali władcę i kazali podpisać akt abdykacji. W trzy dni po całym zdarzeniu ciało Ludwika II znaleziono w jeziorze Starnberg niedaleko szpitala psychiatrycznego, w którym go umieszczono.

Ludwik II, za życia nierozumiany i potępiany za rozrzutność, pozostawił Bawarii swój najcenniejszy skarb. Przychody ze zwiedzania znacznie przewyższają sumę przeznaczoną na budowę rezydencji, bowiem co roku przybywa tu ponad milion osób.

poniedziałek, 7 maja 2012

W mieśce Mozarta - Salzburg

Salzburg to jedno z najpiękniejszych – i najbardziej konserwatywnych – miast Europy, rozciągające się wzdłuż brzegów rzeki Salzach, z niższymi partiami Alp w tle i górującą nad miastem twierdzą Hohensalzburg. Do 1815 r. był niezależnym miastem-państwem, w którym władzę sprawowali książęta-arcybiskupi.
Miasto jest stolicą ziemi salzburskiej, dużym centrum sportów zimowych. Jak na rodzinne miasto Mozarta przystało, kulturę darzy się tu odpowiednią estymą. Rocznie organizuje się ponad 4 tys. imprez kulturalnych, większość związana jest z muzyką: koncerty, spektakle teatralne. W styczniu odbywa się Tydzień Mozartowski. Kto lubi wędrówki śladami wielkich ludzi, może odwiedzić dom, w którym urodził się wielki kompozytor (Getreidegasse 9) oraz Dom Mozarta (rezydencję przy Markplatz 8, w której mieszkał przez 14 lat). Barokowe iglice wznoszące się na tle twierdzy Hohensalzburg stanowią niezapomniany widok, a starówka jest wpisana, podobnie jak sześć innych miejsc w Austrii, na listę UNESCO, jako zabytek Światowego Dziedzictwa Kulturowego. Salzburg to miejsce wielu cyklicznych imprez. Do tych najbardziej znanych można zaliczyć Tydzień Mozartowski, Salzburg Biennale i in.


Centralnym zabytkiem Salzburga jest oczywiście monumentalna, górująca nad miastem twierdza Hohensalzburg (Wysoki Salzburg). Jej powstanie datuje się na XI w. W tym czasie powstał tu kastel warowny z inicjatywy arcybiskupa Gebharda, a przez kolejne stulecia zamek był rozbudowywany i umacniany. Największym budowniczym twierdzy był Leonhard von Keutschach żyjący na przełomie XV i XVI w., który wzmocnił ją i uczynił z niej fortecę nie do zdobycia. Początkowo stanowiła bogatą rezydencję, która nigdy w historii nie została zdobyta, później koszary i więzienie. Obecnie Hohensalzburg uchodzi za największą zachowaną w całości fortecę w Europie Środkowej. Twierdza jest zarówno obiektem muzealnym, jak i jedną z największych atrakcji turystycznych Austrii. Obecnie udostępnia się zwiedzającym Złotą Salę oraz Złotą Izbę, komnaty z pięknymi, polichromowanymi stropami kasetonowymi, wspaniałymi ornamentami snycerskimi, rzeźbami i malowidłami gotyckimi. Unikatowym zabytkiem jest trzykondygnacyjny gotycki piec kaflowy. Na górę można się dostać albo wąską ścieżka po stromym zboczu, albo XIX-wieczną kolejką linową.


Salzburg oferuje również wiele turystom o skromnym budżecie. Nic nie kosztują spacery, wspaniałe widoki, wstępy do kościołów, na dziedzińce i do ogrodów, w których można do woli napawać się atmosferą tego niezwykłego miasta.
 Klasztor św. Piotra w Salzburgu jest najstarszą siedzibą benedyktynów w Austrii, a także na całym terenie niemieckojęzycznym. Pełni on nietypową funkcję jak na tego typu budowlę – mieści w sobie bardzo słynną bibliotekę (jest ona najstarszą w kraju). Alpy Południowe stanowiły inspirację dla św. Ruperta, który w trakcie podróżowania po nich w roku 696 postanowił założyć ten klasztor. Benedyktyni tutaj stacjonujący w okresie średniowiecza słynęli z najbardziej rozwiniętej techniki i szkoły pisarstwa. Klasztor dwukrotnie wiązał się z Uniwersytetem Salzburskim  (raz uczelnia została zamknięta). Mnisi w okresie drugiej wojny światowej musieli opuścić swój dobytek klasztorny, lecz od 2009 r. stacjonują tam ponownie pod kierownictwem arcyopata Bruno Becker’a.


Jeśli ktoś jest amatorem  kolorów, piękna i zapachu kwiatów – nie może przegapić ogrodu Mirabell, a także Pałacu. Budynek powstał w 1606 r. z rozkazu Wolfa Dietricha. Najsłynniejszą częścią Pałacu jest Sala Marmurowa (słynąca z tego, że jest najpiękniejszą salą ślubów w całej Europie Środkowej), do której prowadzą Schody Aniołów. Ogród do dnia dzisiejszego funkcjonuje w nienaruszonym stanie, wciąż posiada tą samą formę. Jego centrum stanowi fontanna, będąca uosobieniem żywiołów. Innymi atrakcjami mogą być: Ogród Karłów, a także parterowy ogród, z którego doskonale widać panoramę Salzburga.
Malownicze położenie i bogactwo zabytków sprawiają, że wielu uważa Salzburg za najpiękniejsze miasto Austrii, co osobiście mogę potwierdzić.
(źródło: Rice Ch., M. Austria, Warszawa 2008, http://www.lovetotravel.pl/)

środa, 18 kwietnia 2012

Kościoły Wiednia

Jedną z cech charakteryzujących stolicę Austrii jest duża liczba terenów zielonych, parków, skwerów oraz wiele wznoszących się ponad dachami miasta kościołów, powstałych w różnych okresach i w różnym stylu. Wszystkie z nich są świetnie utrzymane i oczarowują swoimi bryłami i wnętrzami.




Wizytówką miasta i całej Austrii jest Stephansdom, jedna z   najważniejszych budowli gotyckich w Europie. Powstała na miejscu XII -wiecznej bazyliki, z której pozostała fasada i wrota (Riesentor). Znajduje się w niej wiele znakomitych dzieł sztuki, a jej zwiedzanie możliwe jest praktycznie tylko z przewodnikiem (najlepiej po niedzielnej mszy, około godziny 12:15). Najważniejszymi z nich są: grobowiec cesarza Fryderyka III wykonany z czerwonego marmuru, ambona Antona Pilgrama, podstawa organów, ołtarz z Wiener Neustadt czy masowy grób ofiar zarazy.
Najbardziej charakterystyczną częścią bazyliki jest 137,5 metrowa wieża południowa, zwana "Steffl", której budowę (po 75 latach) zakończono w 1433 r. Cudem ocalona po bombardowaniach z roku 1945, przy dobrej pogodzie widoczna jest nawet z odległości 100 km. W nieukończonej wieży północnej znajduje się dzwon zwany "Pummerin", który waży 21 ton i jest największym dzwonem w całej Austrii.

Pod znajdującym się w pobliżu, stosunkowo niepozornym kościele Kapucynów znajduje się krypta cesarska (ostatniego lata w lipcu złożono w tym kościele trumnę ciałem jednego z potomków Habsburgów, którą następnie uroczyście przeniesiono na mszę do kościoła sw. Szczepana). Powstała z inicjatywy cesarzowej Anny i właśnie w niej zostały złożone prochy jej i jej męża, cesarza Macieja. Później chowano tu kolejnych Habsburgów. Praktycznie rzecz biorąc, pochowano tu wszystkich, oprócz trzech. Ostatnią pochowaną w krypcie osobą była cesarzowa Zyta, zmarła w roku 1989, a jedyną pochowaną osobą, nie należącą do dynastii Habsburgów, jest księżna Fuchs.

Kościół Wotywny (Votiv Kirche) zbudowano w latach 1855-1879 z inicjatywy cesarza Maksymiliana. Wzorowano się na francuskich katedrach gotyckich z XIII w. Miał on upamiętniać nieudany zamach na życie cesarza, którego dokonał anarchista Libeny. Koszty budowy sfinansowano z subskrypcji, na którą zapisało się 300 tys. obywateli. Naszą uwagę powinniśmy skupić na fasadzie z rozetowym oknem i dwoma wieżami stanowiącymi jej obramowanie, liczącymi 99 m każda.


Kościół Minorytów (Minoriten Kirche) jest narodowym kościołem włoskim. Założony przez zakon braci mniejszych, stąd też pochodzi jego nazwa. Powstał w XIII wieku. W 1350 r. spłonął niemalże doszczętnie, jednak szybko podjęte prace renowacyjne przywróciły mu dawny blask stylu gotyckiego, który możemy obserwować do dzisiaj. Kościół wyróżnia się oktagonalną wieżą ze ściętym wierzchołkiem, znaną każdemu mieszkańcowi Wiednia. Iglica została ścięta podczas bombardowania w roku 1863, w czasie oblężenia tureckiego.
Kościół Minorytów, jeśli chodzi o jego architekturę, jest kościołem typowo halowym. Wszystkie trzy nawy: główna i boczne mają taką samą wysokość i wsparte są na wysokich filarach. Do atrakcji należy wielka mozaika wykonana na początku XIX w., na zlecenie Napoleona przez Giacomo Raffaellego. Przedstawia ona "Ostatnią Wieczerzę" Leonarda da Vinci.


Epidemia dżumy wywarła olbrzymi wpływ na Wiedeń. Kolejną budowlą wzniesioną w powiązaniu z tą zarazą jest Kościół św. Karola Boremeusza, będący z całą pewnością najpiękniejszą barokową budowlą w całej Europie. Ostatnia epidemia dżumy skłoniła Karola VI do ufundowania w roku 1713 tej oto budowli. Patronem został św. Karol Boremeusz, będący arcybiskupem Mediolanu w czasach epidemii dżumy w 1576 r. Kościół został zbudowany według projektu Johanna Bernharda Fischera von Erlacha, który jednak nie dożył końca budowy, jaka miała miejsce w 1737 r. (zmarł 14 lat wcześniej). Budowla pod względem architektonicznym słynie z portyku umieszczonego na dwóch kolumnach, które są dzwonnicami. Na ich ścianach znajdują się unikatowe, spiralnie rozmieszczone płaskorzeźby. Plan kościoła można określić jako elipsę połączoną z krzyżem greckim.
To tylko kilka najbardziej znanych kościołów austriackiej stolicy, w samym tylko centrum znajduje się jeszcze bardzo dużo obiektów saralnych o ciekawej architekturze. Warto przy okazji wizyty w tym mieście odwiedzić kilkanaście z nich.
(źródło: Weiss W.M.: Wiedeń. Przewodnik turystyczny, Warszawa 2006)

środa, 11 kwietnia 2012

W historycznej stolicy Moraw – Ołomuniec

Tym razem chciałabym zachęcić Was do odwiedzenia bardzo pięknego, historycznego miasta, położonego w centralnej części Czech - Ołomuńca. Pierwsza wzmianka o tym mieście pochodzi z 1017 r. Pięćdziesiąt lat później był już siedzibą biskupstwa.



W 1187 r. miasto (od 1253 r. mające status miasta królewskiego) zostało stolicą Moraw. Przez kolejne setki lat Ołomuniec był drugim, po  Pradze, największym ośrodkiem miejskim dzisiejszych Czech. W 1573 r. powstał tu drugi, po praskim, czeski uniwersytet (im. Palackiego).
 Rozległe ołomunieckie Stare Miasto jest drugim, po centrum Pragi, największym zespołem zabytkowym w Czechach. Zabudowa w jego obrębie reprezentuje głównie styl renesansowy i barokowy. Odwiedzając Ołomuniec zwiedzanie najlepiej zacząć od samego centrum - Starego Miasta. To tutaj skumulowały się wszystkie największe atrakcje miasta.



Na rynku znajduje się ponad 30-metrowa Kolumna Trójcy Przenajświętszej, jeden z najbardziej charakterystycznych obiektów w mieście, będący jednocześnie punktem orientacyjnym dla turystów. Pozłacana konstrukcja została wzniesiona w XVIII w. przez mieszkańców Ołomuńca. Obiekt w 2000 r. wpisano na listę UNESCO. Z XIII w. pochodzi natomiast zabytkowy ratusz z imponującą Salą Obrad oraz kaplicą św. Hieronima. Przy Václavském náměstí znajduje się gotycka Katedra św. Wacława. W jej wnętrzu można podziwiać grobowiec św. Jana Sarkandera, męczennika i patrona spowiedzi oraz relikwie św. Urszuli. Wśród obiektów sakralnych na liście naszego zwiedzania powinien znaleźć się również kościół św. Maurycego z dwoma charakterystycznymi wieżami, z których starsza, udostępniona dla turystów, daje możliwość podziwiania panoramy całego miasta. Z okresu baroku pochodzi kościół św. Michała, stojący w miejscu dawnej świątyni dominikańskiej, zniszczonej w czasie pożarów miasta. Dzisiejszy kościół zwieńczony jest charakterystycznymi kopułami, które widoczne są z wielu punktów w mieście. Zwiedzając Ołomuniec warto zajrzeć jeszcze do kościoła Marii Panny Śnieżnej, zbudowanego na początku XVIII w. przez zakon jezuitów oraz do cerkwi św. Gorazda. Równie cenne historycznie są dzielnice Klášterní Hradisko i Svatý Kopeček z barokowymi klasztorami. Liczba turystów rocznie odwiedzających miasto jest zbliżona do liczby jego ludności.
Zachęcam do odwiedzenia tego pięknego miasta i do spróbowania ołomunieckiego seraJ.
(źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/O%C5%82omuniec)


czwartek, 5 kwietnia 2012

Obiad w pałacu? - Większyce

Jadąc z Raciborza do Opola warto skręcić chociażby na chwilę do odnowionego pałacu w Większycach, który powstał w XIX w. Do 1812 r. dobra większyckie należały do tzw. państwa kozielskiego i mógł w nich funkcjonować budynek zarządcy majątku. W 1812 r. Większyce zakupił, jako alodialne dobra dziedziczne baron Josef Adam von Gruttschreiber. Możliwe, że wzniósł on pierwszą rezydencję w tym miejscu. Od 1850 r. wioska należała do podporucznika Barchwitza, a w trzy lata później zakupił ją wrocławski bankier i radca handlowy Ernst Heymann, który w 1871 r. wzniósł stojący do dzisiaj pałac. Budynek został zbudowany w stylu historyzmu, z dominującymi neogotyckimi elementami. Wyjątkowe dla śląskich rezydencji jest ozdobienie wszystkich elewacji żółtą cegłą ceramiczną.





Pałac znajduje się w otoczeniu ogromnego (22 ha) parku z cennym starodrzewiem oraz malowniczym stawem. W pobliżu parku znajdowało się znacznych rozmiarów torfowisko, do lat 50-tych XX w. rezerwat przyrody. W okresie PRL-u zniszczone poprzez przekopanie rowów odwadniających.
W pałacu po wojnie umieszczono Uniwersytet Ludowy, w ostatnich latach obiekt stał pusty. W chwili obecnej stanowi własność prywatną, i mieści się tam restauracja z dobrą kuchnią. Rozpoczęte w  2008 r. prace remontowe zostały niedawno zakończone, na rewitalizację czeka jeszcze pięknie położony park, ale obecne tam liczne maszyny pozwalają sądzić, że i park w krótkim czasie będzie zachwycał odwiezających swoim widokiem.
(źródło: http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=191:wiekszyce&catid=30:w-v&Itemid=63)

wtorek, 27 marca 2012

Na piastowskim szlaku – Racibórz

Tym razem proponuję odwiedzić Racibórz – leżące troche na uboczu w pobliżu Czech miasto powiatowe w południowej Polsce, w województwie śląskim. Prawa miejskie nadano mu w 1235r. Miasto było stolicą księstwa raciborskiego, ośrodkiem rolniczo-handlowym (targi zboża, sukiennictwo i tkactwo). Należało do Piastów, póżniej Wazów, Habsburgów. W czasie wojny trzydziestoletniej zniszczone przez wojska szwedzkie, przeżyło liczne pożary i powodzie. Od XVIII w. w zaborze pruskim – wtedy następuje rozwój przemysłu (stalownie, odlewnie, przemysł maszynowy i elektrotechniczny). Po powstaniach śląskich i plebiscycie (1919-1921) pozostaje w granicach Niemiec. W czasie II wojny światowej istniały tu obozy jenieckie i obozy pracy przymusowej. Miasto było na ustach wszystkich Polaków w 1997 r., kiedy nawiedziła je  największa od stuleci powódź, zalewając 60% powierzchni miasta.

Racibórz leży na szlaku piastowskim, do tej pory widać ślady dawnej świetności, o której świadczą liczne zabytki. Ostatnio zaczęto odnawiać Zamek Piastowski (oddanie obiektu planowane jest na lipiec 2012 r., ale już można zwiedzać wnętrza – za darmo)  i Kaplicę Św. Tomasza Kantuaryjskiego - zbudowaną pod koniec  XIII w. (1281-1287), wielokrotnie przebudowywany. W Kaplicy, "perle baroku śląskiego", zachowane są fragmenty ścian pierwotnych gotyckich i gotycka kamieniarka, budynek bramy z poł. XVII w. w skrzydle zachodnim i północno-zachodnim Browar z 1567r.


Na rynku uwagę zwracają dwa kościoły: Kościół Św. Jakuba, podominikański, zbudowany po roku 1300, gotycki, jednonawowy, odbudowany w latach 1637-1655 po pożarze, pod koniec XVII w.  ukształtowano barokową kaplicę Gaszyńskich. Drugi kościół - Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – powstał na początku XIV w., wielokrotnie przekształcany, w środku znajduje się przepiękny ołtarz w stylu barokowym, cenne obrazy i inne elementy wyposażenia wnętrza.


Na rynku znajduje się Kolumna Matki Bożej autorstwa J. M. Österreicha, wykonana w latach 1725-1727, kamienna, późnobarokowa. Legenda głosi, że jeżeli ktokolwiek odważy się ruszyć  kolumnę z miejsca, miasto spotka kataklizm. Przypadkiem w 1997 r. dokonywano tam wymiany instalacji i poruszono kolumnę - w krótkim czasie większość miasta znalazła się pod wodą…
Inną ciekawą figurą jest figura Św. Jana Nepomucena z 1733 r. autorstwa J. M. Österreicha, kamienna, późnobarokowa. Nieopodal znajduje się baszta miejska, tzw. więzienna z XVI w. oraz mury miejskie, XIII-XIVw., przebudowane w części. I jeszcze jeden zabytek, który posiada to miasto - Zakład Karny - wzniesiony w latach 1845-1851 przez architekta Busse - ucznia K. F. Schinkla, przebudowany w 1919 r., neogotycki, z zachowanym ceglanym detalem architektonicznym, czynny do dzisiaj. Ale chyba ten zabytek warto oglądać tylko z zewnątrz:-)
Polecam to miasto na wycieczkę, przy okazji można odwiedzić położone niedaleko Opactwo Cystersów w Rudach, o którym pisałam wcześniej (zob.: http://www.podrozebliskieidalekie.blogspot.com/2011/11/sladami-cystersow-rudy-raciborskie.html).
(źródło: http://www.raciborz.pl/main/zabytki.html)